برخي از گروه‌ها و افراد سياسي، در دو دهه گذشته شگردهاي جديدي را در فضاي سياسي کشور آزمايش کرده اند و عليرغم اين که جواب مناسبي نگرفته اند، همچنان برادامه ...
کد خبر : 212

برخي از گروه‌ها و افراد سياسي، در دو دهه گذشته شگردهاي جديدي را در فضاي سياسي کشور آزمايش کرده اند و عليرغم اين که جواب مناسبي نگرفته اند، همچنان برادامه اين شيوه اصرار مي‌ورزند.
يک نمونه آن پس از انتخابات دوم خرداد 76 صورت گرفت. اصولگرايان آن روز عليرغم اين که بخشي از مناصب و امکانات نظام را در اختيار داشتند و در راستاي معرفي برنامه‌هاي خود و البته تخريب رقيب، از هيچ رفتاري فروگذار نکردند،اما نتوانستند موافقت ملت ايران را براي حکومت داري خود،جلب کنند.مردم آن روز مشي جديدي را برگزيده بودند که عنوان” اصلاحات” را برخود داشت.
آن روزها به دليل استقبال گسترده مردم از گفتمان پيروز در انتخابات، اصولگرايان اگرچه صلاح نمي‌ديدند، به صورت علني با آن مخالفت کنند، ولي تلاش گسترده اي به خرج دادند تا آن را آن گونه که خود مي‌خواهند تعريف کنند يا حداقل آن را به گونه اي مطرح کنند که بخش زيادي از برنامه‌ها و تصميمات جناح خود(طرف شکست خورده انتخابات) را نيز دربرداشته باشد. همان برنامه‌هايي که در يک انتخابات پرشور نتوانست موافقت مردم را به خود جلب کند.
آن روزها بسياري از برنامه‌هاي دولت اصلاحات به سد محکمي به نام مجلس پنجم خورد. بخش ديگري از اين وظيفه برعهده گروه‌هاي فشار ساماندهي شده گذاشته شده بود. از سوي ديگر بخش زيادي از توان اين دولت در مصاف برنامه‌هاي تخريبي رسانه‌هايي که از بيت المال تغذيه مي‌شدند، فرسوده مي‌شد.
آن سال‌ها اصولگرايان تلاش بسياري کرده بودند تا معناي مورد نظر خود را به نام” اصلاحات” به مردم قالب کنند.
***
اين اتفاق يک بار ديگر در فضاي سياسي ايران در حال شکل گيري است. همه مردم ايران و ناظران بين المللي مي‌دانند که اصولگرايان با حداقل چهار نماينده مشخص – که در همه اين سال‌ها هر کدام بخشي از گفتمان اصولگرايي را نمايندگي مي‌کردند- درانتخابات رياست جمهوري يازدهم حاضر شدند و از کسي که هيچ تمايلي به مواضع اعلام شده آنان نداشت وبلکه مخالفت صريح خود را با آنان نيز ابراز مي‌داشت، شکست خوردند.
آنان پس از مشخص شدن نتيجه انتخابات، ابتدا تلاش کردند با استناد به سابقه حضور دکتر حسن روحاني در يک تشکل اصولگرا، پيروزي وي را پيروزي اصولگرايان بخوانند که با موضع گيري‌هاي منتخب مردم چندان خريداري پيدا نکرد. به همين خاطر شيوه بازي را تغيير داده اند.
اين روزها که رئيس جمهور بدون توجه به خواسته‌هاي آنان وزراي مورد نظرش را – که به گفته خود متناسب با گفتمان اعتدال مورد اقبال مردم،انتخاب شده اند- را به مجلس معرفي کرده و درحقيقت شيوه خود براي اداره چهارسال آينده کشور را به همگان عرضه کرده است، تلاش‌هاي فعالان اين جناح سرعت عجيبي گرفته است تا آن بخش از کابينه را که با مواضع ومنافع خود همسو نمي‌بينند، خلاف گفتمان اعتدال معرفي کنند.حداقل از زبان يکي از نامزدهاي انتخابات که خود و همفکرانش نتوانستند نظر مثبت مردم را به خود جلب کنند، گفته شد که از”طريق مجلس کابينه را به اعتدال نزديک مي‌کنند”. واين از نوادر روزگار مردمسالاري است که طرف مغلوب يک انتخابات بخواهد برنامه‌هاي پس زده شده توسط راي دهندگان را به نام گفتمان پيروز در انتخابات عملي کند.
به نظر مي‌رسد که اين گروه نه تنها از راي مردم در روز 24 خرداد 92 درس لازم را نگرفته اند که چشم خود را بر اتفاقات پيش از آن نيز بسته اند.اصولگرايان در انتخابات رياست جمهوري گذشته و حتي مجلس نهم به گونه اي همه امکانات و موقعيت‌هاي نظام را تعريف مي‌کردند که گويي بخشي از زيرمجموعه اصولگرايي به شمار مي‌روند.به طور مثال يکي ازچهره‌هاي برجسته اين جناح – که اين روزها به شدت تلاش مي‌کند کابينه روحاني را به اعتدال مورد نظر جناح متبوع خود نزديک کند- گفته بود که”رهبري از عدم ائتلاف اصولگرايان ناراحت است”( نقل به مضمون)و اين البته چيزي به جز مصادره کردن يک موقعيت و ظرفيت نظام به نفع جناح خود نبوده است. با اين همه، اين گروه فراموش کرده اند که رهبري نظام جمهوري اسلامي در قبل از انتخابات از مخالفان نظام نيز خواسته بود که به خاطر ايران پاي صندوق‌هاي راي حاضر شوند. اين جناح با اين همه تلاش براي مصادره کردن راي مردم به نفع خود، چشم خود را بر حقايق انتخابات مي‌بندند.يک حقيقت بزرگ در اين انتخابات اين است که مجموع آراي دکتر حسن روحاني شامل آراي اصلاح طلبان، برخي از اصولگرايان و حتي برخي از مخالفان نظام و دلسوزان ايران است. به نظر مي‌رسد که”معدل” خواسته‌هاي اين گروه متنوع دخيل در نتيجه انتخابات، نمي‌تواند چيزي جز همين اعتدال مطرح شده توسط کانديداي پيروز باشد.
پس ملموس ترين مفهوم اعتدال همان است که حسن روحاني عرضه کرد و ملت ايران آن را برگزيد.نتيجه آن که به نفع اين گروه‌ها و فعالان سياسي است که خود را با خواسته مردم هماهنگ کنند، نه اين که بخواهند راي مردم را به گونه اي تفسير کنند تا منويات خود را از دل آن بيرون بياورند.مردم خود مي‌دانند چه چيز را انتخاب کرده اند.

فضل‌الله یاری


آدرس کوتاه :