زمانی که دولت اول دکتر روحانی در سال ۱۳۹۲ زمام کشور را ...
کد خبر : 66893

زمانی که دولت اول دکتر روحانی در سال ۱۳۹۲ زمام کشور را در دست گرفت، بر اثر ۸ سال بداخلاقی و بی‌برنامگی، خسارات زیادی به کشور تحمیل شده و اوضاع سیاسی و اقتصادی به مرحله خطر رسیده بود. تحریم‌های بین‌المللی علیه کشور، نه تنها اقتصاد و صنایع را فلج کرده‌بود، بلکه بسیاری از نیازهای مردم، نظیر دارو و اقلام اساسی را از دسترس دور کرده‌بود. در عین حال نرخ بالای تورم و بی‌ثباتی در اقتصاد هم آرامش مردم را گرفته و جو ناامیدی و افسردگی را در کشور گسترده‌بود. اگر نگاهی به آن زمان بیاندازیم، ارزش ۴ سال ریاست جمهوری روحانی را درک خواهیم‌کرد. 

روند اصلاحات اقتصادی و سیاسی در دولت دوم نیز پیگیری می‌شود. بودجه ۹۷ که سبب پدیدآمدن انتقادهایی به دولت شده، از قضا نشان‌دهنده همین حرکت روبه‌پیش است. ده‌ها سال است که خواسته مردم و اقتصاددانان، همین عدم اتکا به نفت در بودجه و بیشتر کردن سهم مالیات در اداره کشور بوده‌است. افزایش بعضی مالیات‌ها و عوارض، تنها یکی از نمودهای طراحی نظامی برای تحقق آن هدف است. از سوی دیگر، محدود نکردن شبکه‌های اجتماعی و حتی بیش از آن، دعوت عموم به نقد بودجه از طریق شبکه‌های ارتباطی نوین، این واقعیت را نشان می‌دهد که دولت علاقه دارد به نقد کشیده شود و مسئول بماند. این خود گامی مهم برای توسعه سیاسی کشور است. این کار باعث می‌شود که بحث درباره بودجه تنها به مجامع تخصصی و مسئولین محدود نشود و مردم، به‌عنوان ولی‌نعمتان و صاحبان کشور، بدانند که پولشان از کجا می‌آید و در کجا هزینه می‌شود. این کار هزینه سیاسی برای دولت دارد؛ نظیر همین انتقادها. اما در مجموع اتفاق مبارکی است برای آگاهی ملت و قانونمداری دولت.

متاسفانه مانند هر موفقیتی که دولت به‌دست می‌آورد، اقدامات اخیر دولت نیز مورد حسد بعضی از مخالفان و بی‌مهری بعضی از دوستان قرار گرفته‌است. مخالفان دولت بر اساس اغراض سیاسی خود عمل کرده و اهداف خود را تعقیب می‌کنند. اما مساله اینجاست که بعضی از حامیان دولت هم به آنان پیوسته‌اند و به‌دنبال اغراض مخالفان به‌راه افتاده‌اند. زمزمه‌های عبور از روحانی، یادآور همان موج‌های تخریبی است که در اوایل دهه ۱۳۸۰ به‌راه افتاد و علاوه بر دلسرد کردن مردم، زمینه ظهور کسانی را فراهم کرد که هزینه گزافی را به مردم تحمیل کردند. 

باید در چهار سال دوم هم هوای روحانی را داشته‌باشیم. مسیر توسعه نه از نفت، که از شفافیت، قانونمداری و پاسخگویی دولت و مطالبه‌گری، سهم‌داشتن در هزینه‌های عمومی و آگاهی مردم می‌گذرد. مسیری که روحانی در آن گام برداشته، در آغاز دشوار و در نتیجه شیرین است. باید در عین نقد و مطالبه و هوشیاری، فرصت دهیم و حمایت کنیم.

 


آدرس کوتاه :